「邯郸学步」

នៅសម័យ战国 មានយុវជនម្នាក់នៅប្រទេស燕国 គាត់លឺថាវិធីដើររបស់មនុស្សនៅតំបន់邯郸នៃប្រទេស赵国មានភាពស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។

គាត់មានការចង់ស្រឡាញ់និងចង់ធ្វើដូចគ្នាយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងចិត្ត មានគំនិតតែមួយគត់គឺចង់រៀនវិធីដើរបែបនេះឱ្យបានចេះ ដើម្បីឱ្យខ្លួនគាត់ក៏ក្លាយជាមានភាពស្រើបស្រាលផងដែរ

ដូច្នេះគាត់ក៏វេចខ្ចប់វត្ថុរបស់ខ្លួន ធ្វើដំណើរឆ្ងាយដល់ទីក្រុង邯郸 រាល់ថ្ងៃតាមអ្នកស្រុកនៅទីនោះពីក្រោយ ដើម្បីសង្កេត និងធ្វើតាម

គាត់រៀនរបៀបដើររបស់មនុស្សចាស់ ហើយក៏រៀនរបៀបដើររបស់មនុស្សវ័យក្មេងផង ប៉ុន្តែសិក្សារយៈពេលយូរម្តងក៏មិនដូចគ្នាទេ

គាត់មានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង គិតថាប្រាកដជាទម្លាប់ដើរចាស់របស់គាត់កំពុងរារាំង ហើយក៏សម្រេចចិត្តភ្លេចវិធីដើរចាស់ៗទាំងអស់សុទ្ធ

នៅពេលបាត់ទម្លាប់ដើរចាស់ទៅហើយ គាត់ដើរមានអារម្មណ៍មិនស្រួលយ៉ាងខ្លាំង ជើងម្ខាងជ្រៅ ជើងម្ខាងរាក់ ទម្រង់មើលទៅគួរឱ្យអោយសើចខ្លាំងណាស់

វិធីដើររបស់អ្នកក្រុង邯郸 គាត់មិនដល់ចេះសោះ ហើយវិធីដើរចាស់របស់គាត់ក៏ភ្លេចអស់សុទ្ធទៅហើយ វិធីដើរទាំងពីរប្រភេទ គាត់មិនចេះមួយប្រភេទសោះ

ប្រាក់ដែលគាត់យកមកក៏ចំណាយអស់ទៅហើយ គ្មានវិធីអាចនៅសិក្សាបន្តនៅទីក្រុង邯郸បានទៀតហើយ

ចុងក្រោយ គាត់មិនមានវិធីកាន់ខ្លួនឈឺហើយដើរបានទេ ត្រូវតែលូនយ៉ាងអាណិតអាសូរ លូនតាមផ្លូវត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតរបស់គាត់គឺប្រទេស燕国វិញ