分道扬镳 (ដើរផ្លូវផ្សេងគ្នា)

នៅសម័យរាជវង្ស 北魏 នៅទីក្រុងរាជធានី 洛阳 មានមន្រ្តីពីរនាក់៖ នាក់មួយឈ្មោះ 元志 ជាសាច់ញាតិព្រះរាជវង្ស ទទួលមុខតំណែងជាមន្រ្តីតំបន់ 洛阳។ នាក់មួយទៀតឈ្មោះ 李彪 មានចំណេះដឹងទូលំទូលាយ ទទួលមុខតំណែងជា 御史中尉 ដែលមានឋានៈខ្ពស់និងមានឥទ្ធិពលខ្លាំងផងដែរ។

យោងទៅតាមបទប្បញ្ញត្តិការអបអរសាទរសម័យនោះ នៅពេលមន្ត្រីជួបគ្នានៅតាមផ្លូវ មន្ត្រីដែលមានតំណែងទាបជាង ត្រូវផ្តល់ផ្លូវដល់មន្ត្រីដែលមានតំណែងខ្ពស់ជាង ដើម្បីបង្ហាញពីការគោរព។

ថ្ងៃមួយ ក្រុមយានរបស់ 元志 និង 李彪 បានជួបគ្នានៅមុខគ្នាតាមផ្លូវដោយចៃដន្យ ទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែមិនព្រមផ្តល់ផ្លូវជាដំបូង នីមួយៗនិយាយថាខ្លួនគួរតែទៅមុខជាមុន។

李彪 គិតថាខ្លួនគឺជា 御史中尉 តំណាងរាជដ្ឋានត្រួតពិនិត្យមន្ត្រីទាំងអស់ មានឋានៈខ្ពស់ថ្លៃ 元志 គួរតែផ្តល់ផ្លូវដល់ខ្លួន។

元志 មិនយល់ស្របគំនិតនេះទេ គាត់គិតថាទោះបីខ្លួនជាមន្ត្រីតាមតំបន់ក្តី ប៉ុន្តែជាមន្ត្រីគ្រប់គ្រងទីក្រុង 洛阳 ដែលជាឪពុកម្តាយរបស់ប្រជាជន បូកនឹងថាគាត់ជាសាច់ញាតិគ្រួសាររាជវាំង ហេតុអ្វីត្រូវផ្តល់ផ្លូវដល់ 李彪។

ទាំងពីរនាក់ជជែកគ្នាមិនចេះចប់ គ្មាននរណាម្នាក់ព្រមស្នេហ៍ផ្លូវសូម្បីតែចំហេះដប់ជាន់ ក្រោយមកទើបទៅជួប 魏孝文帝 សុំអធិរាជជំនួយសម្រេចថាអ្នកណាមានសំឡេងត្រឹមត្រូវ។

魏孝文帝 បានស្តាប់ការជជែកវែកញែករបស់ទាំងពីរនាក់រួច រំលឹកថាទាំងពីរនាក់និយាយមានហេតុផលទាំងអស់ ពិបាកក្នុងការសម្រេចថាអ្នកណាត្រូវ អ្នកណាខុស ដូច្នេះបានបង្កើតវិធីសាស្រ្តសម្របសម្រួលមួយ។

魏孝文帝 បានញញឹមនិយាយថា៖ «ទីក្រុង 洛阳 គឺជារាជធានីនៃរាជាណាចក្រដាវីរបស់ខ្ញុំ គួរតែបែងចែកជាពីរផ្នែក ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ទាំងពីរនាក់ទៅផ្លូវដាច់ដោយឡែកពីគ្នា ទីមួយទៅផ្លូវខ្លួនមួយ មិនចាំបាច់ជជែកគ្នាអំពីអ្នកណាទៅមុខទៀតឡើយ »។

元志 និង 李彪 ស្តាប់សេចក្តីសម្រេចដ៏ឆ្លាតវៃរបស់អធិរាជរួច សុទ្ធតែគិតថាវិធីសាស្រ្តនេះយុត្តិធម៌បំផុត ចាប់ពីពេលនេះតទៅ នៅពេលក្រុមយានរបស់ទាំងពីរនាក់ជួបគ្នារាល់ដង នីមួយៗនឹងលើកទង់ដៃលាយសេះ ទៅផ្លូវដាច់ដោយឡែកពីគ្នា មិនផ្តល់ផ្លូវគ្នាទេ ក៏មិនជ្រៀតជ្រែកកិច្ចការគ្នាផងដែរ។

ក្រោយមក ប្រជាជនប្រើសុភាសិត 「分道扬镳」 នេះ ដើម្បីប្រៀបធៀបថាភាគីទាំងពីរដោយសារគំនិតមិនស្របគ្នា ឬគោលដៅខុសគ្នា ទៅផ្លូវខ្លួនមួយ រីកចម្រើនដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។