井底之蛙

មានកង្កែបមួយក្បាល តាំងពីកើតមកមានរស់នៅក្នុងអណ្តូងដ៏ជ្រៅ និងតូចចង្អៀតមួយគត់ជានិច្ច។

វិសាលភាពដែលវាធ្វើសកម្មភាពរាល់ថ្ងៃ គ្រាន់តែជាកន្លែងតូចមួយនៅបាតអណ្តូង និងផ្ទៃមេឃរាងមូលតូចមួយដែលនៅពីលើក្បាលរបស់វាប៉ុណ្ណោះ។

វាលើកក្បាលមើលផ្ទៃមេឃរាងមូលតូចនោះ ដោយគិតដោយមានមោទនភាពថា៖ «មេឃមានទំហំធំប៉ុន្នេះដែរ ខ្ញុំបានមើលឃើញវាច្បាស់លាស់ហើយ»។

ថ្ងៃមួយ អណ្តើកសមុទ្រធំមួយក្បាលដែលហែលមកពីសមុទ្រខាងកើត ឆ្លងកាត់គែមអណ្តូង ដោយក្រឡេកមើលទៅក្នុងអណ្តូងដោយចង់ដឹងចង់ឃើញ។

កង្កែបឃើញអណ្តើក ទើបអញ្ជើញវាអោយចុះមកមើលអណ្តូង «ធំ» របស់វាដោយមោទនភាពខ្លាំង ថែមទាំងអួតថាខ្លួនជាស្តេចដែលមានសុភមង្គលបំផុតនៅទីនេះផង។

អណ្តើកចង់ឡើងចូលទៅក្នុងអណ្តូងមើល ប៉ុន្តែជើងម្ខាងរបស់វាមិនទាន់បានលូតចូលទៅដល់ ជើងម្ខាងទៀតក៏ជាប់នៅមាត់អណ្តូងហើយ។

អណ្តើកមិនអាចធ្វើអ្វីបានក្រៅពីថយចេញមក ទើបនិយាយទៅកាន់កង្កែបដោយញញឹមថា៖ «អ្នកដឹងទេថាសមុទ្រធំប៉ុន្មាន?»

អណ្តើកប្រាប់កង្កែបថា៖ «សមុទ្រមានវិសាលភាពធំធេងមើលមិនឃើញព្រំដែន ទទឹងរបស់វាវាស់រាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រក៏មិនចប់ ជម្រៅរបស់វាវាស់រាប់ពាន់ម៉ែត្រក៏មិនដល់បាតដែរ»។

កង្កែបឮពាក្យរបស់អណ្តើក ទើបង្អង់នៅកន្លែងដដែល មិនអាចនិយាយបានអស់រយៈពេលជាយូរ ម្តងទៀតទើបដឹងថា «ពិភពលោកធំ» ដែលខ្លួនគិតថាមាននោះ ពិតជាគ្រាន់តែជាអណ្តូងតូចមួយប៉ុណ្ណោះ។

ចាប់ពីពេលនោះមក កង្កែបមិនហ៊ានអួតអាងខ្លួនទៀតហើយ វាបានដឹងថា ពិភពលោកធំទូលាយជាងដែលវាស្រមៃយ៉ាងច្រើន។