专心致志

អតីតកាល មានមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ「弈秋」 ជាអ្នកលេងអុកពូកែបំផុតក្នុងប្រទេស មានមនុស្សជាច្រើនចង់សុំធ្វើជាសិស្សរបស់គាត់ ដើម្បីរៀនលេងអុកពីគាត់។

ថ្ងៃមួយ 「弈秋」 បានទទួលសិស្សពីរនាក់ បង្រៀនវិធីលេងអុកឱ្យពួកគេជាមួយគ្នា។

សិស្សទីមួយ ពេលស្តាប់មេរៀនគឺផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ភ្នែកតែងតែកម្រលើក្តារអុក ត្រចៀកស្តាប់ការពន្យល់ចំណុចនីមួយៗនៃការលេងអុកពី「弈秋」ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន អ្វីទាំងអស់ដែលគាត់គិតនៅក្នុងខួរក្បាលគឺជារឿងអំពីការលេងអុកទាំងអស់។

សិស្សទីពីរ ទោះបីជាអង្គុយនៅមុខ「弈秋」ស្តាប់មេរៀនក៏ដោយ ប៉ុន្តែគំនិតរបស់គាត់មិនស្ថិតនៅលើក្តារអុកទាល់តែសោះ។

គាត់ស្តាប់មេរៀនពីម្ខាង ក៏តែងតែគិតថា៖ «ប្រសិនបើពេលនេះមានស្វានមួយក្បាលហោះមកពីលើមេឃ ខ្ញុំច្បាស់ត្រូវដាក់ធ្នូបាញ់សត្វវាឲ្យធ្លាក់មកចុះ»។

គាត់ក៏ត្រឡប់ក្បាលមើលទៅមេឃខាងក្រៅបង្អួចម្តងម្កាល ដូចជាកំពុងរង់ចាំ天鹅 បង្ហាញខ្លួនពិតប្រាកដដែរ គាត់មិនបានផ្តោតអារម្មណ៍លើការ下棋 ទាល់តែសោះ។

និស្សិតពីរនាក់បានរៀនជាមួយគ្រូម្នាក់ដូចគ្នា ពេលវេលារៀនក៏មានរយៈពេលដូចគ្នា ប៉ុន្តែលទ្ធផលនៃការសិក្សាខុសគ្នាខ្លាំងណាស់។

និស្សិតនាក់ទីមួយមានការរីកចម្រើនលឿន ជំនាញ下棋 កាន់តែល្អឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ ពេលខ្លីៗបានបង្កាត់យុទ្ធសាស្ត្រនៃការ下棋 បានហើយ។

ប៉ុន្តែនិស្សិតនាក់ទីពីររៀនពិបាកខ្លាំង ទោះរៀនយ៉ាងណាក៏មិនបានល្អ ជំនាញ下棋 របស់គាត់យឺតជាងនិស្សិតនាក់ទីមួយច្រើនណាស់។

មាននរណាម្នាក់សួរថា ៖ «តើនិស្សិតនាក់ទីពីរល្ងង់ជាងនិស្សិតនាក់ទីមួយមែនទេ?» តាមពិតមិនមែនដូច្នោះទេ គ្រាន់តែដោយសារតែគាត់ពេលរៀនមិនមានការ专心致志 គ្រប់គ្រាន់ប៉ុណ្ណោះ។