第8课 · 焚稚避峻… · ម៉ោង 8 · 焚稚避峻…

ការសរសេរអារម្មណ៍ក្រោយអានអាចនិយាយរឿងកាលទារកភាព មិនចាំបាច់ប្រើពាក្យប្រណិតឡើយ។

ខ្ញុំបានជៀសវាងកន្លែងមានសម្លេងខ្លាំង ហើយសរសេរចុងបញ្ចប់អារម្មណ៍ក្រោយអាននៅបណ្ណាល័យសាលាទីបង្អួច។

ផ្លូវភ្នំនៅក្នុងរឿងមានលក្ខណៈប្រអូបខ្លាំង តែអ្នកនិពន្ធសរសេរវាទន់ភ្លន់និងល្អិតល្អន់ខ្លាំងណាស់។

អ្នករាល់គ្នាបានកត់សម្គាល់ទេ? ការរៀបរាប់ពីទឹកភ្លៀងធ្លាក់សំឡេងផ្ទុះលើបង្អួច បង្ហាញអារម្មណ៍រង់ចាំរបស់តួអង្គបានល្អណាស់។

ខ្ញុំចូលចិត្តបរិយាកាសនៃរឿងណាស់ វាកើតឡើងនៅទីក្រុងតូចជ្រៅស្ងៀមមាត់សមុទ្រ មានចង្វាក់ជីវិតយឺតខ្លាំង។

ខ្ញុំចងចាំបានច្បាស់បំផុតគឺការរៀបរាប់លម្អិត តួអង្គតែងតែជូតស្បែកជើងពូជឱ្យស្អាតមុនពេលចេញទៅខាងក្រៅ។

ពេលអ្នករាល់គ្នាអានត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ ពេលជួបបញ្ហាកុំបង្ហាញវាដូចអារក្ស ត្រូវរៀនដោះស្រាយដោយវិជ្ជមាន។

ការរៀបរាប់ពីទណ្ឌកម្មតឹងរ៉ឹងក្នុងអត្ថបទ ក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតអំពីសារៈសំខាន់នៃការគោរពវិន័យផងដែរ។

ខណ្ឌដែលខ្ញុំចូលចិត្តបំផុតគឺពេលគាត់ចុះពីលើភ្នំ ពេលដើរក៏ច្រៀងរណ្តំបទចម្រៀងកំណើតផង។

នៅចុងបញ្ចប់ការដុតរូបថតចាស់ជារូបប្រៀបធៀបបានប៉ិនប្រសប់ណាស់ តំណាងឱ្យតួអង្គបានលាហើយចោលអតីតកាលជាផ្លូវការ។

បញ្ចប់ការចែករំលែកថ្ងៃនេះ លទ្ធផលធំបំផុតរបស់ខ្ញុំគឺយល់ថាអារម្មណ៍របស់មនុស្សក៏ត្រូវការការយល់ដឹងដែរ។

យើងនឹងសរសេរអារម្មណ៍ថ្ងៃនេះក្នុងសៀវភៅកត់ត្រា ហើយអានឱ្យមិត្តភ័ក្តឮនៅមេរៀនក្រោយ។