对牛弹琴

សម័យបុរាណមានអ្នកតន្រ្តីករម្នាក់ល្បីឈ្មោះ「公明仪」 សំឡេងភ្លេងលេងរបស់គាត់ពិតជាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់

ថ្ងៃមួយ គាត់បានដើរលេងនៅតាមជនបទ បានឃើញគោមួយក្បាលកំពុងញ៉ាំស្មៅដោយសំរាកលំហែនៅក្បែរច្រាំងទន្លេ

គាត់មានគំនិតភ្លាមៗ ធ្វើឲ្យគាត់គិតថាគួរលេងភ្លេងបទដ៏ល្អសម្លេងមួយបទឲ្យគោក្បាលនេះស្តាប់ ធ្វើឲ្យវាក៏អាចដឹងពីភាពស្រស់ស្អាតនៃតន្ត្រីផង។

ដូច្នេះគាត់ក៏អង្គុយក្បែរគោ ហើយចាប់ផ្តើមលេងភ្លេងបុរាណដ៏ថ្លៃថ្លាខ្លាំងមួយបទ សំឡេងភ្លេងលឺស្រួល និងហូរចេញយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ប៉ុន្តែគោក្បាលនោះមិនមានប្រតិកម្មអ្វីសោះ វានៅតែឲ្យក្បាលទម្លាក់ចុះ ហើយបន្តញ៉ាំស្មៅយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនតាមដែលវាចង់។

公明仪 បានលេងភ្លេងយូរណាស់ គោក៏នៅតែមិនមានប្រតិកម្មអ្វីសោះ គាត់មានការងឿងឆ្ងល់ខ្លាំងណាស់ មិនយល់ថាហេតុអ្វីបានជាគោមិនពេញចិត្តតន្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតបែបនេះសោះ។

ក្រោយមកគាត់បានគិតឡើងវិញយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ទើបយល់ថាគោពិតជាមិនអាចយល់ភ្លេងបុរាណថ្លៃថ្លាទេ តន្ត្រីបែបនេះសម្រាប់គោគឺគ្មានន័យអ្វីសោះ។

ដូច្នេះគាត់ក៏ប្តូរវិធីសាស្រ្ត ធ្វើត្រាប់តាមសំឡេងហ៊ឹមហ៊ឺមួយរបស់មូស និងសត្វរុយគោហោះ រួមទាំងសំឡេងយំនៃកូនគោផង។

លើកនេះ គោក្បាលនោះបានបញ្ឈប់ការញ៉ាំស្មៅភ្លាមៗ លើកត្រចៀកឡើង កន្ត្រកកន្ទុយ ហើយចាប់ផ្តើមស្តាប់ដោយអាក់ខណ។

公明仪 ទើបយល់ថា មិនមែនគោមិនយល់ពីតន្ត្រីទេ គឺត្រូវមើលទៅលើវត្ថុនិយាយ ជ្រើសរើសវិធីសាស្រ្តត្រឹមត្រូវទើបនឹងត្រូវបានគេយល់។