水滴石穿 (ទឹកបក់ជាប់ៗអាចបំបែកថ្មបាន)

នៅសម័យរាជវង្សសុងខាងជើង ក្រុងខុងយ៉ងមានមេក្រុងទើបតែឡើងកាន់តំណែងរូបម្នាក់ ឈ្មោះចាងគួយអាយ គាត់ជាមនុស្សត្រង់ថ្លៃ ដែលធ្វើការតែងតែតឹងរឹងបំផុត

ថ្ងៃមួយ ចាងគួយអាយកំពុងត្រួតពិនិត្យនៅការិយាល័យរដ្ឋ ភ្លាមៗបានឃើញមន្ត្រីតូចម្នាក់ដែលទទួលបន្ទុកគ្រប់គ្រងក្លារប្រាក់ ចេញពីបន្ទប់ស្តុកទ្រព្យដោយភ័យរន្ធត់ ហើយនៅក្នុងក្រម៉ារបស់គាត់ហាក់ដូចជាលាក់អ្វីមួយនៅទីនោះ

张乖崖 បញ្ជាអ្នកឲ្យរារាំងគាត់ឡើងស្វែងរក បានរកឃើញថាមានស្រាប់ប្រាក់មួយក្បាលលាក់នៅក្នុងក្រណាត់រុំក្បាល បន្ទាប់ពីសួរសំណួររួចទើបដឹងថា មន្រ្តីតូចរូបនេះរាល់ថ្ងៃនឹងប្រើឱកាសដែលអ្នកដទៃមិនសម្គាល់ លួចយកស្រាប់ប្រាក់មួយក្បាលនៅក្នុងឃ្លាំងទៅ។

មន្រ្តីតូចជួលជើងសុំទោសថា៖ "លោកអ្នក ខ្ញុំគ្រាន់តែលួចស្រាប់ប្រាក់មួយក្បាលប៉ុណ្ណោះ ទឹកប្រាក់តិចតួចនេះអាចជាបទឧក្រិដ្ឋអ្វីបានទេ?"

张乖崖 ឮបែបនេះ មុខមាត់កាន់តែអាក្រក់ និយាយថា៖ "អ្នកថ្ងៃនេះលួចមួយក្បាល ថ្ងៃស្អែកលួចមួយក្បាល មួយថ្ងៃលួចមួយក្បាល មួយពាន់ថ្ងៃក៏លួចបានមួយពាន់ក្បាលហើយ!"

គាត់បន្តនិយាយថា៖ "ដូចជាប្រើខ្សែស្រឡាយកាត់ឈើដែរ ប្រសិនបើចំណាយពេលយូរ ខ្សែស្រឡាយក៏អាចកាត់ឈើឱ្យខ្ទត់បានដែរ ទឹកធ្លាក់តែមួយស្ទង់ម្តងម្កាលលើថ្ម ប្រសិនបើចំណាយពេលយូរ ថ្មក៏អាចត្រូវទឹកធ្លាក់ឱ្យរន្ធបានដែរ"

张乖崖 បញ្ជាភ្លាមៗថា យោងតាមច្បាប់សម័យនោះ ផ្តន្ទាទោសមន្រ្តីតូចរូបនេះឱ្យកាត់ក្បាល ដើម្បីជាការព្រមានមន្រ្តីដទៃថា កុំអោយធ្វេសប្រហែសខ្លួនដោយសារទឹកប្រាក់តិចតួច។

រឿងនេះបានផ្សព្វផ្សាយយ៉ាងលឿននៅ 崇阳县 មន្រ្តីទាំងអស់សុទ្ធតែមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ចាប់តាំងពីពេលនោះមក គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានលួចលក់ទឹកប្រាក់នៅក្នុងឃ្លាំងទៀតហើយ។

张乖崖 ប្រើរឿងតូចនេះបង្ហាញគោលការណ៍ដ៏ធំមួយ៖ ទម្លាប់មិនល្អណាម្នាក់ ប្រសិនបើប្រមូលផ្តុំគ្នាពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ នឹងបណ្តាលឱ្យមានផលវិបាកធ្ងន់ធ្ងរដែលមិនអាចកែទំរង់វិញបាន។

ក្រោយមក ប្រយោគ「绳锯木断，水滴石穿」នេះបានក្លាយជាសុទិន្នវាក្យ「水滴石穿」 ប្រើប្រាស់ប្រៀបធៀបថា ដោយមានការប្តេជ្ញាបន្តបន្ទាប់មិនឈប់ ទោះបីថាមពលតូចក៏អាចសម្រេចបាននូវកិច្ចការធំៗបានដែរ។